Tekst pierwszy
pilniejszego badania swoistych treści zawartych w strukturze języka hebrajskiego (np. specyficzne pojęcie czasu, słowa itp.) i greckiego. W związku z postępem semiotyki (Ch. Morris) i filozofii języka (L. Wittgenstgein, J. Austin, J.R. Searle) w 2. poł. XX w. zaczęła się rozwijać pragmatyka i lingwistyka tekstu. Koncepcje znaku sformalizowane przez przedstawicieli pragmatyzmu i neopozytywizmu doprowadziły Morrisa (Signs, Language and Behavior 1955) do wyodrębnienia 3 dziedzin: a) semantyki rozpatrującej znaki w ich relacji do rzeczywistości, które ją następnie zastępują, b) syntaktyki rozważającej wzajemne relacje znaków i c) pragmatyki badającej znaki w relacji do ich użytkowników. Inspirowany przez Morrisa niem. biblista H. Schweizer (Metaphorische Grammatik 1981) zaproponował stosowanie w egzegezie bibl. 3 stopni analizy lingwistycznej: syntaktykę (forma), semantykę (funkcja) i pragmatykę (układ).
.